Wednesday, February 4, 2009

अध्याय बारा - धडधड

नमस्कार श्रोतेजन । मध्ये गेले कैक दिन ।
व्यग्र होते माझे मन । काही कामी अत्यंत ॥

असो पुढील कथेसि । ऐका देऊन कर्णासि ।
सतर्क ठेवावे मनासि । तुम्ही अपुल्या श्रोतेजन ॥

माझे मन ‘ती’च्यात । गुंतले होते साक्षात ।
फार व्हायची यातायात । काय करावे सुचेना ॥

ठरवून मी मानसी । राखिले काही ‘अंतरासी’ ।
‘ती’च्यापासून निश्चयेसी । शहाणपण जे सुचलेले ॥

मम मनचि भावना । राखणे माझ्याच मना ।
हि माझी कल्पना । पटे ना ‘ती’च्या सखिस ॥

एक दिन ‘ती’ची सखी । म्हणली सांगते ‘ती’येसी ।
भाव साचले अंतरासी । जे आहेत तुझिया ॥

मी म्हणलो अबब । करू नको हा अविचार ।
ह्याचे परिणाम साचार । नाहीत चांगले ऐक हे ॥

परंतु ‘ती’चि सखी । हट्टाला पेटली साची ।
मी समजलो आत गोची । इथे आपली होणार ॥

आणि अखेर एक दिनी । कॉलेजनंतर माध्यान्ही ।
‘ती’च्या प्रीय सखिनी । कथिले ‘ती’ला सर्वही ॥

सखिचा आला फोन । म्हणाली दोपहरी दोन ।
वाजता सोडते मौन । सांगते काय वदली ‘ती’॥

इथे माझी हालत । मी तळ्यात मळ्यात ।
ह्रदय होते धडधडत । एक पळ म्हणजे एक युग ।

Friday, September 12, 2008

अध्याय अकरा - शहाणपण

अपुल्या मातॄभाषेत । आहे गोष्ट म्हणण्यात ।
ठेच लागता पुढच्याप्रत । होई मागचा शहाणा ॥

ऐसेच काहीसे झाले । अघटित काही घडले ।
शहाणपण मज आले । त्या प्रसंगावरून ॥

एकदा उपहारगॄही । वाटले असतिल सर्वही ।
परि नव्हते तेथे कोणिही । ‘ती’ एकटी बसलेली ॥

जवळ जाऊन पाहिले । पाखरूच फक्त दिसले ।
येता मी, ह्ळुच पुसले । डबडबलेले नेत्रद्वय ॥

मी केली चौकशी । का रोदन करशी?
काय दु:ख झाले तुशी । सांग मजला वेगे ॥

ऐसे मी पुसता ‘ती’ । झाली मजला अलिंगिती ।
गालावरून ओघळती । अश्रुधारा अव्याहत ॥

अखेर अश्रु आवरले । पाखरु माझे सावरले ।
अन बोलू लागले । मजला त्वेषाने ॥

लोक मैत्री करती । परि आगळेच भाव अंतरी ।
प्रेमासाठी ते करती । नाटक मैत्रीचे ॥

ऐसे ‘ती’ बोलता । मीही झालो टरकता ।
वाटले बहुदा हिला आता । कळले भाव अंतरीचे ॥

परंतु समजले नंतर । सर्व मजला साचार ।
होता हिच एक मैतर । त्याने केला पराक्रम ॥

त्याने हिला प्रेमाची । भावना बोलून दाखवली ।
आणि खोटी ठरवली । मैत्री अपुली विबुधहो ॥

ह्या सा-या प्रकारात । शहाणपण आले अंगात ।
अपुलीहि होणार हिच गत । जर आपण काही बोललो ॥

नाद मी सोडला । हिला मिळवण्याचा भला ।
मैत्रीचा नियम पाळिला । राहुन गुमान तोंडाने ।

झुरत होतो अंतरी । कुढत होतो अंतरी ।
रडत होतो अंतरी । नव्हता दुसरा उपाय ॥